آزادكیش

نویسنده : سروش
تاریخ : سه شنبه 12 اردیبهشت 1396 03:18 ب.ظ
امروز سالروز درگذشت استاد محمدرضا لطفی، از بزرگ مردان موسیقی معاصر است. آن زنده یاد از پیشگامان و رهبران حضور موسیقی در عرصه های اجتماعی بود. همچنین با تعصب و پیگیریی ك در خصوص موسیقی دستگاهی ایرانی داشت، نقش پررنگی در حفظ و نشر این میراث ایرانی در دوره ی معاصر ایفا كرد. این نقش وقتی پررنگتر میشود ك تسلط جهانگیر فرهنگ و موسیقی غربی از طرفی و از طرف دیگر مشكلات موسیقی در سرزمینمان را پیش چشم آوریم.
اگر چ دنیای موسیقی -ب ویژه موسیقی آب و خاك ما- نوازندگان و موسیقیدانان را چون خوانندگان نمینوازد و ارج نمینهد، لطفی خود را با آثارش جاودانه كرد؛ سپیده (ایران ای سرای امید)، كاروان شهید (میگذرد كاروان)، شب نورد (شب است و چهره میهن سیاهه) و... هر كدام ب نحوی جزئی از تاریخ پرتلاطم معاصر مایند.
لطفی ك رفت، من یاد كاروان شهید افتادم و حس جان فشانیی ك در راه میهن بارها با این تصنیف تجربه كرده بودم در نظرم آمد؛ جان فدای وطنم / خاك ایران كفنم. یاد غرور و حس همبستگی ملی و امید ب آینده ای افتادم ك با سپیده داشتم؛ اتحاد، اتحاد رمز پیروزی است. یادم آمد از معصومیتی ك در تلاشهای نومیدانه مان در راه این معشوق خاك داشتیم؛ ك هر كه عاشقه پایش ب راهه... . از این رو فراتر از حسی ك موسیقی دوستی جدی میتواند ب موسیقیدانی بزرگ داشته باشد، ب عنوان یك ایرانی میهن دوست، خود را وامدار او میابم. یادش گرامی.