تبلیغات

آزادكیش - كجا گم كرده ای؟

نویسنده :سروش
تاریخ: جمعه 1 بهمن 1395 11:09 ب.ظ
ساختمانی بزرگ، مهم، قدیمی و ناایمن طعمه آتش شد و فروریخت. جانهای بسیاری در این ساختمان تباه شدند. حسرتبارترینشان آنان ك ب نشاندن آتش شتافته بودند و افسوس برنیانگیزترینشان، آنان ك برای تماشا و ثبت تصویر در محل ازدحام كرده بودند. این فاجعه ی بزرگ میتواند كوچك جلوه كند وقتی ب لختی درنگ درمیابیم ناایمنیهای سراپای قواره ی ناتوان و بی تدبیر ما چ كلانند و تهدیدها چ نزدیك و مخوف! شهری اینچنین ناایمن و مردمی اینچنین نایار و دم و دستگاهی ك نتوانست از پس آتش این ساختمان برآید و جان جان بركفان میهن را نیز در این گذارِ نه صعب هدر كرد، زلزله ی تهران را ك همین الان هم امكان وقوع دارد و احتمالا كم شدت هم نخواهد بود، چگونه تاب خواهد آورد؟ شیرازه ی این آب و خاك ب تب یا اسهال مركز از هم میگسلد، از پا افتادنش را چ تدبیر توانیم كرد؟! ترس و تبعیض و ب تبع آنها تمركز است دیگر، چاره ای شاید نیست، نفسها را تا وقوع میتوان در سینه حبس كرد.
فارغ از اینها، مرثیه ای است بر میهن و آتش نشانانش؛

قراری در نمیگیرد در این دلهای جوشانت
امیدی ره نمیابد ب جانهای پریشانت

روان كن ابر پرباران میان مزرع سوزان
تبه گشتی، كجا تدبیر؟ عطا كن چشم گریانت

چ آمد بر سرت میهن، سراپا آهی و آتش
كجا گم كرده ای روح و تن آتش نشانانت؟!

پی نوشت: در ساعات اولیه ك چشم و گوشم با سیمای میلی بود، متولی قلب و دغل و مصلحت، علیرغم نشان دادن فروریختن ساختمان، چنان ب مجروحان و شمار ایشان میپرداخت ك اساسا منظور، كتمان كشتگان بود!
پی نوشت 2: اگر برای دولت ما، تعطیل كردن یك روز ب خاطر كسی یا حادثه ای، نشانه ی احترام است، یعنی حادثه ای چنین خسارتبار و جانخراش و شهادت جانبازان میهن در آن، كمتر از كوتاه شدن دست خواص بی بصیرتِ اینك ب عنایت، دوباره یار دیرین شده از دنیایند؟!


ابزارک های وبلاگ

قالب وبلاگ

  • کل بازدید:
  • بازدید امروز :
  • یازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :