نویسنده :سروش
تاریخ: یکشنبه 16 اسفند 1394 07:02 ب.ظ
هم اكنون در وبلاگ یكی از مجازیان دردنامه ای خواندم در باب رفتار حماقتبار و نامسئولانه انسان، بالاخص نوع وطنیش با طبیعت و محیط زیست. این دوست گله داشت رودخانه ای كه سالها پیش در آن ماهیان فراوان بودند، اكنون از شدت آلودگی و انبوه آشغالها نمیشود در آن پا گذاشت كه بیماری بیضوی میگیری! و من به سبیل چون كه صد آمد، نود هم پیش ماست، تعبیر كردم از آن آب اگر بیضوی میگیریم، لابد كروی و دیگر اشكال نیز از آن ماست!
پریشان حالی این روزها، چفت و بست این نوشته را مجال تحقق نمیدهد لكن مقصود آن بود كه گفته باشم جز با كار مردمی-فرهنگی، بعضی مشكلات حل نمیشوند. معضلاتی از این دست كه رودخانه ها را ایرانیان شریف آشغالدانی كرده اند، شاید چاره ای ندارد مگر آن كه عده ای مخلص (چون من؟!) فی سبیل الحق جماعاتی راه انداخته، در انظار عمومی آشغال جمع كنند و در رسانه ها و شبكه های اجتماعی و مطبوعات و... این رویه تبلیغ شود. بی شك اندك مایه وجدان هموطنان به تدریج درگیر این اطوارها خواهد شد. گروههای مرجع و ستاره ها به این رویه خواهند پیوست و هنجار شكل خواهد گرفت و فرهنگ سازی صورت خواهد بست. آن وقت برای پشتوانه، قانون هم میتوان وضع كرد، بی آن كه از معطل ماندنش بیمناك باشیم. همه ی این روضه ها و منبرها صورت واقع به خود خواهند گرفت اگر...
از هر راهی میروی باز شاه شهید است كه سخن تاریخیش را بر فرق تو میكوبد؛ روزنامه ها هر چه دلشان میخواهد بنویسند، فقط كاری به سیاست نداشته باشند!


ابزارک های وبلاگ

قالب وبلاگ

  • کل بازدید:
  • بازدید امروز :
  • یازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :