تبلیغات
آزادكیش - نسل بد
نویسنده :سروش
تاریخ: دوشنبه 26 بهمن 1394 12:58 ب.ظ
گاهی كه نه در كار خود، نه در كار عموم، پیشرفتی و گشایشی نمیبینی، شاید ناچار گریبان خود را میچسبی، و گریبان آن كس را كه گریبانت را نمیچسبد!
***
ما از نسل بدی استیم. نسلی كه توقعاتش زیاده است. نسلی كه بیش از آنچه برایش مقدّر داشته اند میخواهد. نسلی كه توقع دارد اروپایی و آمریكایی زندگی كند. یعنی آن اندازه پول و درآمد داشته باشد كه مطابق دنیای روز بخورد و بپوشد و بگردد.
ذهنیت ما را پیشینیانمان شكل دادند. شكل گیری این ذهنیت از همان دوران كلید خورد كه گرایش به غربی شدن و پیشرفت فنی و بعدترها توسعه ی همه جانبه در ما پیدا شد.
نسلی كه انقلاب كرد، فرزندانشان را جوری تربیت كردند كه عموما توقع داشتند درس كه خواندند و نهایتا دانشگاه كه رفتند، یك شغل ترجیحا دولتی گیرشان بیاید و درآمد خوبی داشته باشند. زود صاحب خانه شوند و ماشین داشته باشند و فشار اقتصادیی در كار نباشد و تفریحات به راه باشند و... یعنی توقعهای ما بیشتر از روی الگوی طبقه ی مرفه و پیشروی عموما وابسته به حكومت در دوران پهلوی شكل گرفت. انگار نه انگار ما همان ملتیم كه در سه چهار نسل پیش گرفتار همه رقم بدبختی و فلاكت بوده ایم. اصلا به خاطر ما نمانده كه در تقریبا هفت دهه ی پیش، مقارن جنگ دوم جهانی، چه قحطی گسترده ای به جان ما افتاده بود. این كه چه بودیم را خیلی راحت فراموش كردیم لیك این كه چه میخواهیم و نداریم -اگر چه بلندپروازی هم باشد- آزارمان میدهد. جهانی شدن است دیگر؛ توقعها هم همسانِ پیشرفته ها میشود. بی شك حكومت پهلوی در شكل دادن چنین بلندپروازیهایی نقش اساسی دارد. و لیك دوران انقلاب هم با وعده رفاه عمومی آغاز شد؛ آب و برق مجانی، اتوبوس مجانی و...
وقتی از حدود سه دهه ی پیش كه به یاد من میآید تا كنون، عمده ی والدین برای فرزندانشان دكتر و مهندس شدن را توقع دارند و ذهن فرزندان را هم این گونه صورت میبندند، میتوان به اندازه و نوع انتظارات مردم از زندگی پی برد؛ شغلهای تر تمیز با پرستیژ اجتماعی و درآمد بالا. بماند كه بالاخره هر جامعه ای كارگر و مغازه دار و راننده و... هم نیاز دارد و ما از ارج نهادن به این مشاغل و جایگاهشان غافلیم.
همگام با جهان روز، دیگر نمیتوانیم زندگی زیر یك سقف با پدر و مادر خود یا خانواده ی همسر را تحمل كنیم. ماشین نداشتن دیگر یك چیز عادی نیست. مسافرت رفتن یكی از قلمهای هزینه خانوار است. یخچال، فریزر، تلویزیون، كامپیوتر، كولر، مایكروویو، ماكروفر، ماشین لباسشویی و... دیگر وسایل لوكس نیستند و زندگیهای مشترك عموما بی اینها آغاز نمیشود. زود به زود عوض كردن مدل گوشی همراه هم جزو آیینهای زندگی شده است. هزینه ها خیلی متفاوت از گذشته ها شده. همینطور سطح زندگیها. اما آنچه متناسب رشد نكرده، درآمدها است.
بعضی هزینه ها از گذشته های دور مانده اند اما سهمشان از كل هزینه های خانوار خیلی تغییر كرده. مهمترینشان هزینه ی مسكن است. بعدش هم هزینه ی تحصیل مدرك.
ما از نسل بدی استیم. نسلی كه مقدّر نداشتند به آرزوهایش برسد. نسلی كه در سراب آرزوها سرگردان ماند، و عاقبت گم شد.


ابزارک های وبلاگ

قالب وبلاگ

  • کل بازدید:
  • بازدید امروز :
  • یازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :